دلنوشته های منستاره هاي سربي فانوسكاي خاموش..من و هجوم گريه از ياد تو فراموش.. همينجور كه صداي ابي تو گوشم بود و چشمام گرم خواب بود با هر تكون ماشين مثل گهواره بيشتر و بيشتر تو رويا فرو ميرفتم.. كم كم تكونا كم شد و صداي ترمز به خودم اورد با چشماي نيمه باز كه خيلي سعي ميكردم متمركزشون كنم به جاده خيره موندم به علامت قرمز ايست و نور چراغ ماشين پليس كه وقيحانه ميخورد تو چشمم..شيشه كه رفت پايين سرما تا عمق استخونم نفوذ كرد و چند قطره بارون ريخت رو پلكام.. صداي پدرم كه ميگفت محلات ميريم دخترم اونجا پادامه مطلب

پارسال همين موقع ها بودهمزماني تولدامام رضا با روز دفاع از پايان نامم ، با روز رسيدن به آرزوي بچگيم ، با روز پايان ٧ سال سختيم ..يكي از قشنگ ترين روزاي زندگيم..امروز نزديك به يك سال از اون روز ميگذره، يك سالي كه خيلي بيشتر از يك سال بوده برام ، يك سالي كه روز به روزشو با هر نفسم بزرگ شدم، قد كشيدم و دگرگون شدمدوست دارم سال ديگه ، سال بعدش ، اصلا هر سال به اين روز كه ميرسم تمام قد بايستم و از خواسته هام، آرزوهام، ايمان و باورام دفاع كنم.دوست دارم وقتي به عقب برميگردم پشيموني نباشه و وقتي به روزاي پيش رو نگاه ميكنم فقط نور و روشني و اميد باشه مثل همون روز قشنگ و به قشنگي معجزه ي هميشگي صاحبش تو زندگيم .. تولدت مبارك پادشه خوبان ادامه مطلب